#RACEDAY: Wings For Life Worldrun Breda 2017

Vandaag was het weer tijd voor een race. De Wings For Life Worldrun 2017 in Breda. Hoewel, race? Is het echt een race te noemen? Terwijl ik naar huis rijd vanaf Breda bedenk ik me eigenlijk dat ik de hele Wings for Life Worldrun niet als race heb ervaren. En dat is gek. Want mijn competitieve ik heeft dit gevoel niet vaak. Ik heb nog nooit met zoveel dankbaarheid een race gelopen. Dit verslag zal dus minder een feitelijk raceverslag worden, maar meer een emotie en sfeer verslag. En een verslag met de aandacht op wat Wings For Life doet en waarom. Want dat vind ik op dit moment belangrijker dan de feitelijke race.

Wings for Life World Run: Rennen voor diegenen die dat niet (meer) kunnen

Wings for Life : een goed doel met als missie dwarslaesies te genezen. Speciaal aan de Wings for Life World Run is dat er niet naar een finish wordt gelopen, maar er is een weg van de finish die je eigenlijk achtervolgt (de beruchte auto die steeds dichter bij komt, de ‘Catcher cars‘).

Voor de start.
Roderick stelde de vraag of iemand zin had om mee te lopen met de Wings for Life Worldrun. Dit leek me super leuk. Vorig jaar had ik de race al van een afstandje gevolgd en besloot ik ook op die dag te lopen om kenbaar te kunnen maken dat er genoeg mensen zijn die deze luxe niet hebben. Dit jaar kon ik zelf aan de start staan. Alleen helaas pindakaas; sinds een week speelt mijn kuit / scheenbeen weer op en met de enorme angst om terug te vallen in een gigantische blessure wil ik niks forceren. Wat te doen: starten of afzeggen? Dit laatste: geen optie. Dus we gaan gewoon maar kijken hoe het gaat. Hup, de auto in voor een ritje van 2 uur richting Breda.

De race is simpel: Je kunt/mag lopen totdat je wordt ingehaald door de ‘catcher cars’. Prima; no stress (houd ik mezelf voor). Ik sta naar even zoeken op de juiste plek, begroet Roderick, spelt snel mijn startnummer op, pitstop via de WC en dan samen naar de start. Mijn doel: tussen de 15 – 20 kilometer lopen, maar als het niet gaat, dan gaat het niet. Tempo: tussen de 5’00” – 5’15”. Dit werkt ook voor Roderick. Prima aanvalsplan, dus.


Startvakselfie met Roderick! Beide in het groen 😉

Na het maken van deze selfie besef ik me dat ik start tussen mensen die in een rolstoel zitten. Wat een kippenvel moment.

Kort over de race.
Over de race houd ik het dit keer kort. Niet alleen omdat ik eigenlijk uiteindelijk niet ver heb gelopen, ook omdat de overige indrukken van de dag me veel belangrijker lijken dan hoeveel kilometers ik heb gelopen en hoe ik me hierbij voelde. Daarom houd ik dit voor deze run kort. Kan ook; want het lopen geen niet lekker. Ik had best wat pijn.

Wel heb ik super leuk gelopen samen met Roderick tot ongeveer kilometer 12. Vanaf kilometer 10 tot ik denk 12 (kan een metertje ernaast zitten) kwam bovendien Mari even meelopen. Ik heb zo veel bewondering voor Mari: zijn energie, drive, enthousiasme. Het is altijd fijn om even met Mari bij te kletsen. Was ook al weer te lang geleden. We babbelen even wat verder, maar al gauw moet ik echt aangeven dat ik gas terug moet nemen. Mijn been doet gewoon zeer. Maar: uiteraard eerst een selfie. Niet dat als ik bezig ben (lees: ren) er ooit een fatsoenlijke foto kan ontstaan (heel irritant, maar dat heb ik inmiddels geaccepteerd haha). Maar dit geeft wel aan hoe gezellig het was. Daarom des te jammer dat ik moest stoppen door de (toenemende) pijn. Dit moest ik overigens van mezelf. Vanaf kilometer 6 was er al de hele tijd zo’n zeurpijntje. Op kilometer 12 neem ik afscheid van Mari en geef ik ook Roderick aan dat ik gas terug ga nemen. Ik wens deze twee toppers veel succes. Ik besluit niks te forceren en bij de 15 kilometer grens sta ik in een keer stil. Pats. Boem. 15,03 KM op mijn Polar V800, 1:16:14. Ik luister naar mijn lijf. Het is mooi voor vandaag.

Selfie met Mari (en Roderick op de achtergrond aan het bikkelen!)

Ik besluit dus ook om niet langzamer te gaan lopen, of toch dat stemmetje te volgen van: ja maar, je bent bijna bij de 10 EM. Ga nog even door. Want dat zelfde stemmetje zou bij 16 k dan gaan zeggen: ja maar; je bent bijna bij de 20, nog even door.. Nee. Vandaag niet. Vandaag luister ik naar mijn lijf. Het komt niet vaak voor dat ik zo wijs ben, maar als ik om me heen kijk en al die mensen in rolstoel zie die tóch hier aan mee doen besef ik me maar weer heel goed…. we hebben maar 1 lijf. Wees er zuinig op. Wees er zuinig mee. Wees er lief voor. En ik besef ook hoe belangrijk het is dat er goede doelen als Wings for Life bestaan.

Na kilometer 15.
Een dwarslaesie kan iedereen gebeuren op elk moment. Een val of auto ongeluk en je leven is opeens helemaal veranderd. Als ik stop direct na het paaltje van 15 kilometer raak ik in gesprek met een jongen, die hier zijn vriendin op wacht. Zijn moeder zit in rolstoel door een acute dwarslaesie. Van het een op het andere moment door een soort van infarct in de ruggenwervel. Ik krijg kippenvel. De tweede keer vandaag. Want ook bij de start kijk ik vol ontzetting en bewondering naar ál die mensen die niet kunnen lopen. Die in een rolstoel zitten. Maar toch ook stralen. En aan deze race mee doen. Hoe bijzonder. Ruggenmergletsel is zo iets complex. Ik zou me niet voor kunnen stellen hoe het is om niet meer te kunnen lopen. Dit is zo’n groot deel van mijn leven; de energie die het me geeft, de kracht, de vrijheid. Ik sta ongeveer een half uurtje daar af te koelen, maar met een glimlach van oor tot oor. Ik schreeuw en moedig iedereen aan die voorbij komt. In rolstoel en hardlopend. Probeer iedereen een beetje kracht te geven. Want hoewel ik bewust uit de race ben gestapt, ben ik nog wel bézig met dezelfde race. Totdat de catcher car er aan komt. Dan weet ik dat het snel tijd wordt om met de groep verzamelde lopers naar de bus te gaan terug naar het startpunt.

 

Na kilometer 15 heb ik genoeg tijd om even wat foto’s te maken. Dit is echt nieuw voor me, zomaar ‘stoppen’, wat een beetje voelt als ‘opgeven’, maar omdat het een weloverwogen beslissing is geweest heb ik er vrede mee.

Je steentje bijdragen.
Hoe kun je doneren? Heel simpel, door even op deze link te klikken. De rest spreekt voor zich. Het is aan ieder voor zich om geld te doneren, maar nu weet je in ieder geval hoe het kan. Ik denk dat het belangrijker is dat er over gepraat wordt. Dat we soms wat vaker stil staan bij het feit dat we kunnen lopen. Gezond zijn. Ik ben vandaag door alle indrukken me er nog weer meer van bewust dat ik bevoorrecht ben dat ik kan doen wat ik doe. En met hoeveel plezier ik dit doe. Als ik morgen weer hopelijk een klein rondje om kan gaan, ga ik zeker nog bewuster zijn van de kilometers en er nog meer van genieten. Want we moeten ons allemaal denk ik wat vaker stil staan bij het feit wat voor een voorrecht het is dat je kunt (hard)lopen en gezond bent. Dat kan ik niet vaak genoeg benadrukken.

En daar bij houd ik het voor vandaag.  Bedankt alle toffe mensen die vandaag voor een glimlach op mijn gezicht hebben gezorgd! Hopelijk tot heel gauw. En volgend jaar ga ik zeker voor die 20 kilometer!

 

One Reply to “#RACEDAY: Wings For Life Worldrun Breda 2017”

  1. Copy paste, niks meer aan doen. Xx

Geef een reactie