De trilogie is compleet!
Nadat ik in 2017 al de halve marathon en de 8 kilometer liep en in 2019 6 maand na de geboorte van mijn oudste dochtertje de halve marathon, was het nu eindelijk tijd voor dé Marathon. In Amsterdam! Ik neem je mee in mijn TCS Amsterdam Marathon ervaring.
Wat vooraf ging
Ik ben op de dag van de marathon 39 weken geleden (weer) moeder geworden van een prachtig knap ventje. Waar ik bij mijn tweede zwangerschap tot het állerlaatste kon doorlopen, kon ik deze zwangerschap van het ene op het andere moment niks meer. Mijn been deed niks meer, ik had zoveel pijn dat zelfs op krukken lopen niet te doen was. Toen ik dus weer mocht opbouwen na de bevalling, keek ik hier erg naar uit. Met 3 jonge kinderen, een drukke baan is dit toch wel van een ander niveau. Toch op en af bouwde ik heerlijk de kilometers op. Ergens was er een zaadje gepland dat ik wel echt heel graag dit jaar nog een marathon kon lopen, dan heb ik namelijk elk jaar, behalve in 2019, kunnen doen. Op een gegeven moment kwam het plan- en agenda technisch alleen maar uit om Amsterdam te lopen. En toen bleek Amsterdam uitverkocht te zijn.. Mijn trainingen bleef ik doen in de hoop dat ik ergens een startnummer op de kop kon tikken, maar na veel horror opgelicht verhalen was ik super blij dat TCS Europe een startnummer voor me heeft kunnen regelen voor de TCS Amsterdam Marathon.
Taper crazies!
De voorbereidingen gingen dit keer relatief goed. Er zaten mentale en fysieke zware weken tussen, maar dat was relatief in vergelijking met andere pijntjes die ik cadeau kreeg nadat ik weer ging opbouwen met hardlopen. Vallen en opstaan, dat ben ik inmiddels gewend. De taper crazies waren wel erg aanwezig. Ik had overal fantoom pijntjes en omdat ik dit keer echt zo’n 20% de voorlaatste week en nog meer de laatste week ben gaan afbouwen, verloor ik een beetje het vertrouwen in mijn benen. Moe, hongerig, pijntjes. Dat waren ongeveer de taper crazies! Maar toch blijf ik vertrouwen houden in de TCS Amsterdam Marathon.
Lets go!
Omdat de taper crazies en moeheid me toch in de weg zitten en het agenda technisch best een reis is incl. parkeren, boeken we last-minute toch een hotel. Uiteraard niet te betalen, maar we zijn blij met de beslissing en het hotel is nog relatief dicht bij de start van de TCS Amsterdam Marathon (kleine 2 km). Alle overige hotels waren gewoon tjokvol! Vol energie gaan we dus zaterdagmiddag al naar Amsterdam. Lopen we lekker naar de expo en daarna eten we spaghetti in het hotel. Prima stapelvoer! En dat stapelen ging tot de ochtend van de race ook prima. Na de spaghetti ging ik heerlijk uitgebreid douchen, maakte ik nog even een alternatief op de flat-lay (zie hier ) en ging ik proberen wat slaap te pakken. Iets over 5 ging toch weer de wekker!
Raceday!
Het is raceday! Na de wekker ben ik meteen wakker, mijn zoontje wordt ook wakker en kijkt me lief aan. Ik laat hem lekker drinken en kolf daarna nog melk, zodat hij tijdens de race wel drinken heeft. Daarna trek ik mijn outfit aan, maak mijn carboloader van Sportvoedingwebshop klaar en gaan we naar het ontbijt. Het ontbijt krijg ik moeilijk weg, ik werk toch 2 boterhammen, een bolletje met veel appelstroop weg, een glas appelsap, thee met extra veel suiker en ik drink water. Ik neem ook nog en magnesium shot en bietensap. Dan lopen we terug naar de kamer, hier doe ik mijn oude kleren over mijn outfit aan, pakken we de spullen voor ons zoontje, extra reservekleren voor mij en ik doe mijn racebelt met gelletjes om.
Onderweg naar de start!
Dan is het via het HOKA meetingpoint op naar de start. Bij het meetingpoint voed ik mijn zoontje nog even, zeg ik hoi tegen Monique (die een 2.55 liep!), doe ik nog wat zenuwplasjes en zeg ik echt doei tegen mijn ‘mini-fanclub’ en loop ik met de groep naar de start. Súper gaaf al dringt het nog niet echt te binnen dat ik een marathon ga lopen. Ik zie Monique weer, we geven beide aan súper zenuwachtig te zijn.. dan het veld op in het Olympisch Stadion, daar klets ik nog wat, dan loop ik in het startvak, doe ik mijn vestje weg (jammer dat dit in de vuilnis moet en dat er geen kledingbakken zijn) en wacht ik op het startschot. Ik ga er maar gewoon voor! Er spelen in mijn hoofd 2 scenario’s af: dood of de gladiolen; gas erop en alles geven en voor mijn beoogde eindtijd gaan óf gewoon genieten en heel uitlopen (maar wel echt het liefst minimaal een sub4). Na de start zit ik er een beetje tussenin. Ik begin op standje 1, maar na 5 km bedenk ik dat heel blijven me meer waard is. Heel blijven, maar met een flink tempo (zolang ik mijn ademhaling maar onder controle heb en ‘fijn’ loop).
De eerste 5 kilometer: veel te snel
Dat ik snel ben gestart, dat weet ik. Ik vlieg namelijk de eerste 2 km met de 3 uur pacers mee. De rest van de eerste 5 km gaat ook te snel. Ik vind het geen fijne start; die trambanen maken me zenuwachtig en het is best sjalommen links, rechts, langs lopers. Maar he ik loop gewoon een marathon! Dus genieten zeg ik tegen mezelf.
5 – 10 kilometer: even de kop eraf
Dit stuk vond ik gevoelsmatig wat lang duren, ook omdat er een keerpunt in zit, dus het stuk bij 6 km waar je al een bordje voor 9 km ziet staan, dat was best even een mindfuck. Maar ik loop nog lekker en ik houd me aan mijn plan: elke stop wat drinken en om de ca. 10 km een gelletje. Bij de 10 km. neem ik dan ook mijn eerste gelletje.
12 – 19 kilometer: langs de Amstel met tegenwind
Dit stuk gaan we langs de Amstel. Hier staat best veel wind tegen en dit stuk vind ik behalve de vermoeide benen op het eind denk ik het zwaarste stuk. Ik zie veel mooie huizen staan waar ik me even aan vergaap, voordat ik mezelf terecht spreek dat ik moet focussen op de marathon. Het stuk is ook lastig omdat ik eigenlijk niet in een groep loop, voor me lopen ze te snel, achter me te langzaam. Ik kan ook niet bij een constante loper aanhaken. Dat is ook lastig. Langs het water is het wel mooi, maar ik ben blij dat we omkeren.
20 – 25 kilometer: kom maar door kilometers
Deze kilometers gingen best ok, al vond ik de kilometers tussen de halve en 24 km lang duren. Ook omdat ik wat ijkpunten heb: als ik die halve maar heb gelopen, dan ben ik op de helft.. het tweede ijkpunt is de 28 of 30 km. Rond de 23 km kom ik een loper tegen die ook in de ochtend bij de groep aansloot, Herman. Hij loopt ook te snel, maar wil filmen onderweg. We kletsen een minuut of 5 en dan gaan we ieder ons eigen weg.
25 – 30 kilometer: langs de rijksweg
Het stuk langs de rijksweg vond ik wat saai. Wel leuk waren de DJ booths tussendoor, maar hier probeer ik gewoon echt de kilometers weg te tikken. Als ik maar bij de 30 ben, dan kan ik in ieder geval aftellen.
30 – 35 kilometer: gas erbij!
Als ik bij de 30 km ben, zie ik 2u16 ongeveer staan op het bord. Ik reken snel dat als ik niet te veel voor mijn gevoel inlever, ik met een uur over kan zijn. Dat zou een PR betekenen, maar niet waarvoor ik gekomen ben als droom doel. Een beetje gemixte gevoelens. Ik spreek mezelf terecht dat ik er nog lang niet ben en dat in 12 km nog van alles kan gebeuren! Rond km 24 halen de 3.10 pacers me in en denk ik; dan zak ik best terug. Ik probeer dus op ze aan te haken, maar de te grote groep is niet fijn en ik word op mijn hakken getrapt. Bij km 34 verzwik ik bijna mijn linker enkel dus ik zeg nog een keer tegen mezelf: heel blijven!
35-40 kilometer: een gratis km!
Tussen 35 en 37 km ben ik km 36 helemaal kwijt geraakt en als ik km 37 zie voelt het echt alsof ik een kilometer cadeau heb gekregen. Wat fijn! Ook is dit een beetje het breekpunt waarbij ik besef dat ik gewoon die marathon ga uitlopen en dat het nu alleen nog afwachten is voor welke tijd. Want er kan altijd kramp inschieten, maar ook al ga ik kreupel over die finish, ik ruik hem nu al!
40 – Finish
De laatste strek is daar! Vanaf dat we het Vondelpark (ca. 38 zoveel km) in gaan heb ik het gevoel onoverwinnelijk te zijn. Ik haal mensen in en lach van oor tot oor. Ik weet dat het nog wel ruim 3 km is, maar ik heb nieuwe energie. Kan zijn van het gelletje dat ik net iets eerder nam, maar dat boeit me niet. Ik drink bij het laatste station nog netjes mijn watertje en dan heb ik eyes on the finish. Nog niet vol gas, maar genieten van de prestatie die ik aan het leveren ben. Ja ik heb pijntjes, mijn bekken en heupen en billen doen zeer, maar nee mijn benen doen het nog best goed en ik heb geen man met de hamer ervaren. Doorbijten, dus!
FINISH
In het Olympisch Stadion lijkt het alsof ik vlieg. De finish is nog dichter bij dan ik verwacht en de handen gaan de lucht in. YES! YES! YES. Ik ben een seconde teleurgesteld omdat ik niet mijn ‘echte doel’ heb behaald, maar corrigeer mezelf snel. Ik heb weer de finish gehaald van een marathon! Dat is een prestatie op zich. Tel daarbij op dat dit 39 weken na de bevalling van mijn zoontje is én met een PR van zo’n 6,5 minuut. Ik ben trots! Na de finish probeer ik nog wat mensen op te zwepen (ik mis een beetje positieve finishers energie of ik had gewoon nog te veel over haha) en geef random mensen een high five. Ik heb mijn 1 miliseconde fame op TV ook gehad, want ik sta juichend lopend achter Sven Kramer voor zijn interview (slight detail; we liepen dezelfde tijd!)
>> 3.11.53 <<
gaat de boeken in als mijn nieuwe marathon PR.
Heb jij ook toevallig in Amsterdam gelopen, leuk welke afstand en hoe ging het? Of heb jij ons lopers na de finish toe gejuicht?