RACEDAY: Marathon Rotterdam 2021!

Rotterdam Marathon Raceverslag Header 2021 een verslag van de Marathon

Marathon Rotterdam 2021

Marathon Rotterdam 2021
Raceverslag

De Marathon van Rotterdam staat al wellicht niet meer helemaal kersvers in mijn geheugen (het is alweer 3 dagen geleden 😉), maar mijn benen laten me er nog elke stap wel weer even aan herinneren. De eerste dag ging het eigenlijk meer dan dikke prima, maar gisteren (dinsdag) was de spierpijn toch wel behoorlijk real (oei oei dat toilet!). Hoe ik uiteindelijk toch aan deze maaaaaaarathon kon en mee heb gedaan? Je leest het in dit raceverslag!

Wil je alleen lezen hoe de race, de Marathon van Rotterdam 2021 ging? Scroll dan even verder, want ik heb het eerst over de aanloop en voorbereidingen. En het is best een heel erg uitgebreide blog geworden.

De aanloop

Dit is een kort hoofdstuk, want er waren geen signalen dat ik de marathon (of zelfs een halve) op korte termijn zou gaan lopen. Ik ben namelijk vier en een halve maand geleden bevallen van een prachtig lief klein ventje en samen met mijn gezin van vier (en hondje) is het naast mijn drukke baan heel erg schipperen met het opbouwen / plannen van loopjes. Eigenlijk ging dat opbouwen super lekker; ik kon best wat trainingen maken en tikte ook 10 km wel weer weg. Behalve twee weken geleden; toen was ik even ‘uit de running’. Maar gelukkig ging het herstel snel.. en toen.. de week voor de marathon kreeg ik enorme FOMO. Iets wat ik eigenlijk weinig heb de laatste tijd, omdat mijn prioriteiten bij mijn gezin liggen. Voorheen croste ik het hele land door, maar die behoefte om elke week ergens anders te gaan racen heb ik niet meer. Maar een wedstrijdje zo nu en dan is toch wel écht leuk.

Goed, terug naar de Marathon van Rotterdam. Mijn allereerste marathon liep ik daar, in 2017. In een droomdebuut (voor mij) van 3.38.50. Ik zag overal op mijn ‘storyline’ verhalen voorbij komen van mensen die daar heen gingen. Ik had al voor de grap eens gekeken bij tickets aangeboden; voor de kwart en hele marathon. Niet dat ik dacht dat ik voor die laatste zou gaan, maar stiekem baalde ik wel. Vooral omdat ik eigenlijk wel graag een halve marathon zou willen lopen om te kijken of dit zou lukken.  Maar jah; die heeft Rotterdam niet hè? En om nu voor een 10 km loopje hélemaal naar Rotterdam af te reizen, dat zag ik ook niet zitten.

Toen kreeg ik vlak voor / in het weekend een soort van optie om een startnummer over te nemen. Jemig. O help: als zo’n kans zich voordoet. Dan móet je hem eigenlijk aangrijpen. Vond ik. Maar jemig, wat is dat plannen met 2 kids. En mag ik dit wel met mijn gekke brein op dit moment denken/willen? Maar loslaten kon ik het niet meer. Gelukkig heb ik een flexibele partner én kon ik hem na wat ompraten best enthousiast krijgen voor dit nogal gekke last-minute plan.

  • Is er een hotel ergens te verkrijgen? Nope. Ik heb zelfs uitwijkingen naar Delft etc. bekeken, maar je moet dan rekening houden met OV, een dubbele wandelwagen, etc. Plus; blijkbaar zijn gezinskamers wat schaarser dan normale kamers.. Enige hotel wat ik nog kon vinden was daarna volgeboekt.
  • Hoe laat is de startwave en hoe laat moeten we dan onderweg zijn? 6 uur zondagochtend paraat. Oei. Aan de andere kant; bijna elke dag zijn we of ’s nachts nog wel wakker voor ons kleintje en doordeweeks zijn dit normale tijden.
  • Hoe zit dat met voeden? Wakker worden – voeden – bij aankomst voeden – lopen… Ik moet dan 2 voedingen meenemen en ook een reservevoeding, want wie weet of mijn lijf erna meteen weer goed ‘doet’ (mama’s begrijpen dit). OK, dat moet ook lukken. Maar dan moet er niks omvallen of mee gebeuren. Dat vond ik nog het ‘engste’!

Na veel puzzelen en meten en manlief die zei; ‘we moeten het wel nú weten of we dit gaan doen’, ging de knop om en zei ik: ja ik ga er echt echt echt voor. Met dank aan Arctic Marathon en Chia Charge. Tjah, toen kon ik niet meer terug.

De voorbereidingen

Ook weer zo’n kort hoofdstuk, want echte voorbereidingen waren er niet. Wel liep ik de afgelopen tijd behoorlijk lekker (op die ene week na) en zat ik fysiek & mentaal sterk en goed in mijn vel. Maar: mijn langste duurloop was 16 km. Niet echt een duurloop te noemen haha. Daarnaast: bij een marathon horen gelletjes. Het is zaterdag laat en ik zit morgen voor dag en dauw met het hele gezin in de auto. Plus heb je gewoon lekker weekend met je gezinnetje. Ik ben dus maar de kast in gedoken en gelukkig had ik wat Sportvoedingswebshop gelletjes liggen. Wel (ver) over datum, maar ik besloot dat ‘ten minste houdbaar’ betekent dat het vast kan. Is vloeibare suiker, toch? We gokken het er maar op. Het is zo gek, maar die 42,195 km schrok me eigenlijk niet heel erg af.

De avond voor de marathon gingen we lekker gezellig uit eten en at ik lekker 1,5 bord spaghetti (plus broodjes en allemaal andere lekkere dingen), gewoon omdat ik zin had in spaghetti en niet met het oog op de marathon. Bij thuiskomst was het wel echt definitief dat ik dit toch echt ging doen en boekten we een parkeerplaats voor in de stad en maakte ik een checklist voor de dag zelf en pakte ik alvast alles in wat ingepakt kon worden. Want als je met het hele gezin op pad gaat is het toch wel wat meer geregel dan zelf in de auto stappen. Zo stond er op mijn lijst bijv. nu ook luiers, extra set kleren, krentenbollen… niet echt de typische hardlooplijst ;):

There we go!

Voor dag en dauw zijn we onderweg in de auto, op weg naar Rotterdam. Op weg naar de marathon. Er schiet nog even een seconde door mijn hoofd ‘waar ben ik mee bezig’, maar ik heb er belachelijk veel zin in. Wat me ook weer verbaasd. Onderweg eet ik 3 krentenbollen en 2 bananen. Ik baal dat ik mijn koffie ben vergeten, maar ach als dat het enige is. De reis ging voorspoedig, al moesten we door wegafsluitingen wel een half uur langer rijden. Bij aankomst was het nog even stressen, want we zagen geen parkeerplek. Gelukkig bleken we een straat te vroeg te zijn afgeslagen. Op de parkeerplaats hebben we nog lekker wat gegeten, kon ik mijn zoontje nog rustig voeden en zette we de wandelwagen in elkaar. Ik trok snel mijn compressiekousen en schoenen aan en deed mijn hardloopband alvast om. Mijn dochtertje vraagt : “mama, ga je hardlopen?” en ik antwoord: “ja meisje! Samen met heeeel veel andere mensen en ga jij dan ‘go mama zeggen’? “jaaa mama!” Nu alleen nog het startnummer ophalen in de Expo.

Snel het startnummer ophalen & op naar het startvak!

We liepen al gauw naar het beursgebouw om het startnummer op te halen. Dat was allemaal keurig geregeld. Na het ophalen moest ik naar de WC, daar stond best een rij, maar prima. Toen snel weer naar buiten, want daar stond manlief te wachten. Maar die moest óók naar de WC. Oei; nou snel en dan moet het vast lukken. Toen hij terug kwam zeiden we; nu moeten we ook wel gaan naar de start haha. Dus snel startnummer erop, oud jasje aan en naar de start lopen. Eerst werden we de verkeerde kant op gestuurd, maar daarna gingen we gelukkig goed. Een kleine tien minuten voor de start waren we ter plekke. Ik zou in startwave 4 starten; maar uiteindelijk na een kus en knuffel met en van het gezin werd ik verkeerd gestuurd door iemand van de organisatie en stond ik in startwave 3. Die tien minuten voor start werden dus maar een paar minuten en nadenken kon ik dus niet en het was gewoon ‘gaan met die banaan’. Vond ik ook wel prima eigenlijk. Vlak voor de start besloot ik nog wel om niet mijn telefoon mee te nemen, dat zit toch wat vervelend. Alleen een pinpas, mocht ik toch ergens moeten/willen uitstappen dan heb ik geld voor het OV.

De race

Ik loop niet helemaal voorin het startvak en hierdoor begin ik extreem rustig. “Ik ben dit echt aan het doen” gaat er door mijn hoofd heen. Maar ik ben vooral heel erg blij met mijn mind-set. Ik heb totaal geen stress, vind het fantastisch loopweer en ben aan het genieten. Het is erg druk op het parcours en uiteindelijk ben ik de eerste 15 kilometer alleen maar mensen aan het inhalen.

Laatste snelle foto vlak voor de start van de race!

De kop is eraf!

Al gauw zitten we op de eerste kilometer. Iemand roept ‘zet ‘m op’. En ik zeg tegen een loopster naast me ‘de kop is er in ieder geval af, nu nog maar 41 km te gaan’! en ze lacht. Ik loop ontspannen verder en voor ik het weet zit er al 4 km op. Ik loop echt super lekker en heb echt geen idee hoe hard ik loop; mijn doel is rustig lopen en genieten en niks forceren. Ik denk; nog maar 9x deze afstand en dat schrikt me niet eens af.

Hallo pacers!

In de kilometers die volgen kom ik eerst langs de 4 uur pacers. Ik denk; o, dan loop ik dus sneller dan dit tempo. Dan heb ik mooi wat speling voor mijn ‘droomdoel’. Doel is uitlopen, droomdoel is onder die 4 uur. Een poosje later kom ik 3 uur en 50 minuten tegen. Ik besluit bij hen aan te haken en probeer een praatje aan te gaan, maar iedereen is behoorlijk gefocused. De pacer Bjorn laat weten dat ze een minuut op schema voorlopen, maar dat ze die sparen voor de Erasmusbrug. Klinkt als een goed plan! En ook met dit schema heb ik 10 minuten speling. Alleen merk ik al gauw dat ik voorloop op de groep, hoe ‘rustig’ ik het ook probeer aan te doen. Ik besluit toch in mijn ‘voelt goed’ tempo door te blijven lopen en neem ook afscheid  van deze groep.

FOOD, I NEED FOOD!

Inmiddels ben ik aan het rekenen geslagen en denk ik: als we lekker die 10,5 km hebben, dan hoeft dat nog maar 3x en dan schiet het al best wat op. En dan op naar die halve! Dat gaat eigenlijk heel lekker en naast wat slokjes water bij de drankposten heb ik weinig nodig. Op 13 km begint alleen mijn buik enorm te rammelen en krijg ik gewoon flinke trek. Like: hoe dan? Nou ja, ik weet het wel… ik eet normaal met het geven van borstvoeding de hele dag door en dus waren blijkbaar die 3 krentenbollen en 2 bananen en halve liter energiedrank niet voldoende. Ik bedenk: gaat dit me nu dan nekken? Maar dan staat op zo’n 15 km mijn heldin van de dag met een stuk banaan, of ik dit wil. “heel graag!” geef ik aan en ik probeer die banaan weg te krijgen. Dat duurt voor mijn gevoel echt een kwartier, maar ik denk, dit moet toch wel even. Daarna voelt het al wat beter en hobbel ik rustig verder.

Eerste gelletje

Bij km 18 denk ik: ik moet toch maar een gelletje gaan nemen om honger/tekort voor te zijn. We gokken het er maar op… Dus ik neem het gelletje en denk; dit smaakt prima. Vind het altijd wel wat gesmeer met dat zoete plakspul op je handen, maar ik heb alles redelijk onder controle. Wat water bij de volgende post en door!

Tweede gedachte rondom deze kilometers zijn: “ik heb dus vanaf nu een 16 km post-partum PR, een 17 km post-partum PR en elke kilometer die nog meer volgen mag! Hoera! En wat als ik al deze kilometers in een PR lijst onder elkaar zet? Dat is dan best een lijst haha”

Spons-spons-spons
Wat ik heerlijk vond aan de race waren de sponsjes die overal uitgedeeld werden. Natuurlijk wist ik van tevoren niet dat ze er elke keer zouden zijn, dus bij een van de / de eerste (weet het even niet meer) posten met sponsjes knijp ik hem na gebruik uit en stop ik hem onder mijn sport-BH bij mijn schouder. Kan ik die later nog dippen in water en gebruiken.

Op de helft!

Dan zijn we op de helft! En ik ben nog eigenlijk super fris en fruitig. Ik merk dat mensen om me heen zwaar ademhalen, zie al wat mensen wandelen en kramp krijgen. Ik besef me dat ik van geluk mag spreken tot nu toe en dat ik er nog lang niet ben, maar dat dit goed voelt. Ik vraag mezelf af of ik nu m’n muziek wil indoen of dat ik hier nog even mee wacht. Ik had namelijk mijn oeroude iPod Shuffle mee met ‘gewone’ oortjes en draadjes en ging er vanuit dat hij het geen 4 uur zou volhouden en ik dacht; heb het op het einde meer nodig dan bij de start, dus ik neem hem mee in een ‘tasje/bandje’ op mijn arm. Maar; hoe ga ik hem eruit krijgen en heb ik zin in dat gehannes nu met die draadjes? Nee… dus ik loop gestaag door. Nog een gedachte op de helft: het is nu gewoon aftellen want alles nu is meer dan de helft! Dat geeft me echt een enorme boost en positieve energie.

KM 25: oei nu wordt het zwaar!

Bij km 25 krijg ik het wel wat moeilijker. Dit komt omdat ik ook uit de flow wordt gehaald bij een waterpost; een medeloper besluit dat hij toch geen zin heeft en water en gooit het helemaal over mij heen. Ik voel meteen kippenvel en ben helemaal nat. Niet. Leuk. “en bedankt he!” schreeuw ik. Maar ik snap dat dit geen zin heeft en dat dit onnodige energie kost. Dus ga verder. Al voelt de gedachte van ‘ik moet nog 15 km’ niet als ‘oei’. Dus we gaan gestaag verder. Als ik maar die 30 km en vervolgens 32,2 km te pakken heb… dan is het onder de 10 km en aftellen.

Ergens tijdens deze kilometers trek ik ook de conclusie dat als ik zou uitstappen ik mijn god geen idee heb hoe ik terugkom; ik heb geen telefoon en dus geen navigatie en alleen een pinpas. Ik moet dus van mezelf wel doorlopen want denk dat het anders nog langer duurt voordat ik mijn gezinnetje weer zie. Best een mind game wat ik toen weer even met mezelf aan het spelen was.

KM 30: zwaar!

Inmiddels zitten we rondom KM 30 en heb ik het wel zwaar. Ik heb al 1-2x een stukje banaan gekregen en ergens in deze kilometers nam ik mijn 2e gelletje. Die was een stuk vloeibaarder (zal wel met die houdbaarheidsdatum te maken hebben haha) en viel niet zo goed als het eerste gelletje. Maar toch gaf het nog wel ‘energie’ om door te gaan. Vanaf km 32 denk ik: yes aftellen vanaf 10 naar 0! Maar begint het steeds zwaarder te worden.

Pitstop

En dan komt hetgeen waar elke loper voor vreest… die pitstop. Op 35,77 km (denk ik in een vlucht te hebben gezien nadat ik weer start; want ik dacht nog; yes 37,55 km, maar dat was mijn brein die even te snel schakelde en toen dacht; shit nog ‘maar’ 35,77 km). Ik wil mijn magnesium gelletje nemen, maar mijn buik doet al even wat vervelend. Ik denk; moet nu echt even aan de kant, want anders weet ik niet hoe de rest van mijn lijf gaat reageren. Dus ik besluit de bosjes in te duiken (helaas er waren best wat toeschouwers aan de overkant, maar als je moet dan moet je dus ik probeer wel een beetje tussen de bosjes te verstoppen haha). Dat lucht op! Snel de laatste slokken van m’n magnesium, alles weer aantrekken, m’n band goed doen en weer door. De eerste stappen na de pitstop voelen goed, ik heb weer wat meer energie en denk: yes, we zijn er weer. Maar dat is van korte duur. Overigens had ik op dit moment nog steeds geen idee van mijn tijd en hoe ik zou finishen; ik zag alleen de afstand die ik gelopen had.

Een paar honderd meter later.

Een paar honderd meter later na de pitstop denk ik: ok. Shit. Het wordt nu écht héél zwaar. Ik zie mensen gaan wandelen, rekken en strekken met kramp. Ik probeer te relativeren en denk; je bent aan het aftellen en behalve vermoeide benen heb je gelukkig géén kramp. Je buikpijn is weg en wandelen werkt wellicht averechts. Probeer gewoon door te gaan. Inmiddels dacht ik: nu kan het toch niet anders dan dat ik ga finishen? Maar goed, er kan écht van alles in die laatste kilometers gebeuren dus ik probeerde mezelf ook niet te rijk te rekenen.

De laatste 5 km

De laatste 5 kilometer was voor mij echt afzien. Waar je vaak mensen hoort dat ze na 40 kilometer nog kunnen ‘aanzetten’; nee, dat was aan mij niet besteed. Voor mij was het: ‘blijven bewegen, Patty, niet wandelen, dan maar wat langzamer’. Voor mijn gevoel liep ik echt 6-7 minuten de kilometer en bewoog ik me langzaam vooruit. Mijn mind speelt een spelletje: hoe ver zouden de pacers achter me zitten? Heb ik nog speling om te wandelen? Red ik dan finishen binnen de 4 uur (want inmiddels was ik al wel gefocused op die 4 uur.. want ik wist zeker dat ik sneller moest zijn dan die pacers). Toen dacht ik, Patty alles kan gebeuren: als je nu moet wandelen dan ben je een uur verder. Maar: dan finish je nóg een marathon. Ook prima!

De Erasmusbrug

Geen idee bij welke kilometers we voor de tweede keer de Erasmusbrug opgingen, maar hier hóóp ik zo erg mijn gezinnetje te zien. Mijn man stond de eerste marathon hier ook. Ik ben dus aan het kijken en kijken, maar helaas.. niks. OK Patty. Focus en door. Na de finish zie je ze weer! Ik geniet wel van al het publiek wat enthousiast is en je aanmoedigt (blijft gek elke keer je naam horen haha, maar jah dat staat op het startnummer).

Prachtig de Erasmusbrug

Nog 2 kilometer en 195 meter.

Ik hoopte na 40 kilometer nog wat energie te krijgen, maar nee. Ik had ook geen zin om met een gelletje in de weer te gaan. Wel denk ik; ik ga gewoon een marathon lopen. Ik ga gewoon deze marathon uitlopen. Ik ga gewoon 42 kilometer en 195 meter voltooien: ook al is het nog ergens wandelend of kruipend! De kilometers gingen alleen wel (gevoelsmatig) térgend langzaam. Hoe ze de eerste 25 km eigenlijk voorbij vlogen, hoe moeilijk zijn deze. Maar ik kan het wel accepteren, want hey… ik loop hier gewoon. Gewoon blijven bewegen en nog steeds niet op het horloge kijken.

Nog 1000 meter.

Fuck. Is het nóg 1000 meter? Ik dacht toch dat we er al zouden zijn. Die laatste kilometer is dan ook zwáár. Ik weet dat het nu nog wel een stukje is naar de Coolsingel.

Nog 500 meter.

Fuck.  Nog 500 meter? Was dit stuk maar 500 meter vanaf het vorige bordje? Ik. Heb. Het. Zwaar.

De finishboog!

Ja! Hij is er! Ik begin een soort van heel klein beetje energie te krijgen en begin te glimlachen. Yes! Yes! Yes! Hoe dan. Yes! Eenmaal over de finish zet ik mijn horloge uit. Ik zie 3.36 en nog wat. Ik kan het nog niet helemaal bevatten wat ik zojuist heb gedaan. En op welke manier. Ik wil maar een ding: naar mijn gezinnetje. Meteen vraag ik aan iemand die ik zie staan of ik misschien haar telefoon mag lenen: ‘natuurlijk’. Ik heb geen energie om de toetsen in te drukken en lees het nummer voor en vraag haar of ze het wil intikken. Dan spreek ik manlief en hoor dat hij me heeft zien finishen en nu ten hoogte van het beursgebouw is. “ik kom naar jullie toe!”.

Rotterdam Marathon Finish Selfie
Happy face na de finish

De volgende meters

Jemig. Dan ben je gefinished en op. Hoe kom ik hier zo snel mogelijk weg? Dat blijkt een uitdaging. Ik krijg van de EHBO nog een warmte deken (die heb ik ook wel echt nodig). Het is nog (voor mijn gevoel) best even wandelen en na een tijdje vraag ik aan een loper naast me ‘goh, wanneer krijgen we eigenlijk onze medaille?’ die blijkt dus om de hoek te zijn. Ik ben zó blij wanneer de dame mij de medaille omhangt en strompel (inmiddels) verder. Ik drink twee bekertjes water leeg en maak gebruik van de thee met heel veel suiker. Die was héél vies, maar hielp wel haha. Na het ontvangen van de medaille vraag ik meerdere mensen welke kant ik nu op moet, want alles staat dicht. Ik word niet wijzer en een beetje verdrietig; ik wil naar mijn gezin! Heel lief biedt een vrouw aan met mij mee te lopen, maar ik zeg; ‘nee hoor, komt goed!’. Ik loop vervolgens 25 meter en zie ineens daar mijn gezin aankomen. Dat gevoel op dat moment! “JAAAAAAAAAAAA” schreeuw ik. En ik weet niet wat nog meer. Ik maak een soort van sprintje naar ze toe en ben zó blij. Voel me zo trots. Niet alleen voor deze prestatie, maar ook voor en op mijn gezin. Mijn man had dus gezegd dat hij naar mij kwam. En ik dacht dat ik daar naartoe moest. Dat kwam door alle commotie en natuurlijk mijn emoties na de finish. Dus we hadden mazzel dat we elkaar wel tegenkwamen! Hij maakte snel een foto en ik trok snel een lange joggingbroek aan over mijn kleding (en moest aan mijn papa denken; dit vond hij tijdens zijn ziekte een hele fijne joggingbroek. Mij veel te groot, maar ik draag hem met liefde). Toen gingen we op zoek naar een eet tentje, want ons ventje had weer trek. Daar eenmaal neergestreken hebben we heerlijk uitgebreid gegeten en dronk ik een heerlijk eerste bakje koffie. Mijn bovenkleding lag in de auto en ik was zeiknat (zweet + dat water van km 25). Maar mijn man gaf zijn trui en dus kon ik snel in het toilet het natte kloffie uit doen en zijn trui aan. Zijn uitzicht? Ma Flodder. Maar ik was heerlijk warm, haha. Toen was het toch tijd om weer uit Rotterdam te vertrekken, maar ik wilde wel heel graag mijn medaille proberen te laten graveren. Gelukkig kregen we na 10x vragen de juiste richting aangewezen en kon ik vol trots mijn medaille graveren.

De bling is binnen!

Wat. Een dag.

Wat een weekend.

Wat een feest met al die toeschouwers.

Wat een weertje.

Wat TROTS!

I AM (AGAIN) A POST PARTUM MARATHONER !

Met heel veel dank aan Arctic Marathon, Chia Charge en mijn man die (ok er was een beetje overtuigingskracht nodig) die met mij mee ging in dit maffe idee. Want we vierden ook nog eens ons 18-jarig-officieel-samen-zijn-jubileum. Je moet wat hè met zo’n soms wat impulsieve wederhelft.

Met mijn mooie gezinnetje!

If you don’t try you never succeed!

..Heb jij toevallig ook gelopen? En hoe ging het? Als je verder nog vragen hebt, laat het dan gerust weten!

Geef een reactie